حالا که می آیی دیگر شعر نخواهم گفت نخواهم نوشت میخواهم به همان تک درخت توت خانه ی کودکی هایم بگویم بی فصل میوه بدهد ... سبز شود آن چند پرنده نیز آواز خواهند خواند برایمان همه دوست ات خواهند شد .. و من عاشق تر